«Το πέπλο» Ευαγγελία Κυρίτση

 

Οι σκέψεις αρνούνται να μπούνε στον χορό,

οι λογισμοί απομακρύνουν με δόλο τον εξορθολογισμό

και εγώ προσδοκώ τι;

Την νεράιδα μου να με τυλίξει

με εκείνο το ονειρικό πέπλο των αστεριών

για να αντιστέκομαι στην ασχήμια των λόγων

που είναι μεταμφιεσμένοι σε Μέδουσες καλλονές.

Το ύφανε με τόση αγάπη για τη μικρή της…

σαν να ήξερε τις αδυναμίες της ,

σαν να ήξερε πως τα λαμπερά της μάτια

θα τα αποπλανούσαν τα άγρια ομορφιάς θηρία.

Και όταν ένιωσα το πέπλο μου να σχίζεται,

υπομονετικά και δεξιότεχνα άρχισα

να επουλώνω τις πληγές οδηγούμενη

από μια αλλότρια παρέμβαση, φωτεινή…

Τώρα πια αναγνώριζα την απειλή! Ή μήπως όχι;

«Το πέπλο» Ευαγγελία Κυρίτση

Σώματα, ΧΧ / Ακροδάχτυλα, Τσαμπικα Χατζηνικολα

Σώματα, ΧΧ

Πίσω από παράθυρα

που τα θολώνει η βροχή

Και από τα φώτα των διερχόμενων αυτοκίνητων,

ώρες και νύχτες ατελείωτες,

διασκορπισμένες σε ξενοδοχεία μοναχικά,

από εκείνα που δεν μπορούν να σου προσφέρουν

το πιο απλό, εκείνο το μικρό κομμάτι επιστολόχαρτου

όπου θα σκάλιζες τις ώρες τις απελπισμένες

μηνύματα δίχως κανέναν παραλήπτη.

Ακροδάχτυλα

Τσαμπικα Χατζηνικολα

Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ | Ποίηση 

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Δεν είμαι εδώ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Έφυγες αναζητώντας τη μοναξιά σου,

εκείνη που σε ξελόγιασε,

εκείνη που σου έταξε τάματα πολλά.

Έφυγες χωρίς αντίο, χωρίς αποσκευές.

Περιττές οι συγκινήσεις, ανώφελες.

Άφησες πίσω χρονοφωτογραφίες,

χωροστιγμές και μνήμες χολαίνουσες.

Εφυγες χωρίς κατευόδιο, χωρίς ευχή,χωρίς κατάρα,

χάθηκες πίσω απ' την κουρτίνα

του κενού που αγάπησες.

Κομμάτια οι μέρες , λευκές οι νύχτες

κι εγώ ταξιδεύω σε τόπο ανύπαρκτο.

Μη με ζητήσει κανείς,

δεν είμαι εδώ, δεν είμαι πουθενά.

Δεν είμαι εδώ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Πηγή:   Οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές και μεγάλες ιστορίες λόγου (Ανθολόγιο Ποίησης)

Link: http://dimitriosgogas.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Λίγη βροχή / Άννα Τσακάλη

Λίγη βροχή,

λίγο κρύο,

λίγο χιόνι,

κάτι από Φθινόπωρο

και κάτι από Χειμώνα..

Φίλοι που έγιναν εχθροί

κι εχθροί που μοιάζουν φίλοι..

Το άδικο έγινε δίκαιο

και το κακό συνήθεια

που το καλό αντιμάχεται

στων συνετών τη σκέψη..

Νυχτώνει τόσο γρήγορα

σαν σβήνουν οι αξίες..

Εσύ κι εγώ

και όλοι εμείς

αναζητητές απέλπιδες

ανύπαρκτων ορίων,

τριγυρνάμε

σε καλοκαίρια αμφισβητούμενα

και σε διπρόσωπους χειμώνες,

αναζητώντας

μιά άνοιξη πραγματική

μέσ' το ολόγραμμά της...

[Λίγη βροχή] / Άννα Τσακάλη

Πηγή : Οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές και μεγάλές ιστορίες λόγου
Link: http://dimitriosgogas.blogspot.com/


Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Η σωτηρία της ψυχής - (Απόσπασμα)

……Η Σωτηρία της ψυχής

είναι πολύ μεγάλο πράγμα

σαν ταξιδάκι αναψυχής

μ’ ένα κρυμμένο τραύμα…….

Στίχοι:   Λίνα Νικολακοπούλου (1985)
Μουσική:   Σταμάτης Κραουνάκης, Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Πρωινή Ομίχλη / Πάνος Ριβιέρης

Μαθαίνεις να γράφεις γράφοντας

Μαθαίνεις να ζεις χάνοντας

Ελπίζεις να ζεις γράφοντας

Πάνος Ριβιέρης

Πηγή:  Λόγος Παράταιρος (Blog)

             https://itzikas.wordpress.com/

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Τα πλοία των ερώτων / Άλκης Αλκαίος- απόσπασμα

 Όταν ο άνεμος φυσά

κι οι άνθρωποι σωπαίνουν

κάτι σκιές με προσκαλούν

στις έρημες μαρίνες…….



Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Ιούνης ο Θεριστής (Αντώνης Βουσβούνης)

Ευτύς μόλις φύγανε οι κυρίες, απ' την άλλη μέρα κιόλας, βαλθήκανε στη δουλειά. Ο μπάρμπα - Δημητρός μάς σήκωσε απ' τις άγριες αυγές, μοίρασε τα δρεπάνια, κι όλοι μαζί τραβήξαμε για τα χωράφια. Είχα μια κρυφήν ανησυχία. Ξεμονάχιασα το Γιωργή και τονε ρώτησα:
- Λες να με πειράζει η δουλειά στο χέρι, το'χω στραμπουλήξει άσχημα.
   Πάσχιζα να φανώ φυσικός, μα ο μικρός , ξυπνός κι ανοιχτομάτης, όπως ήτανε, κατάλαβε πως δε σκάμπαζα από δρεπάνια.
- Έννοια σου, είπε, θα μάθεις γρήγορα, είναι εύκολο. Αρχίσαμε από βορινά, από κει που' ρχότανε ο αγέρας κι έγερνε το στάχυ. Ο καθένας είχε τη σειρά του, μια μακριά σειρά που' φτανε ως την πέραν άκρη του χωραφιού και δίπλα του δουλευάνε οι άλλοι. Ζερβά μου είχα το Γιωργή, δεξιά κάποιονε που μας κουβάλησε ο Δημητρός, να δώσει ένα χέρι και να τελεύουμε μια ώρα πιο μπροστά. Ήτανε λέει κουμπάρος του. Παρακάτου στεκότανε ο Μιχάλης και τελευταίος ο επιστάτης. Αυτός έδωσε το σύνθημα.
Έσκυψε κι άδραξε με τη χοντρή του φούχτα τα λιγνά καλάμια` με τ' άλλο του χέρι, το ζερβί, άπλωσε το δρεπάνι και φώναξε:
- Γεια χαρά, παιδιά.
    Τα στάχυα πέσανε, κομμένα σύρριζα. Και το δρεπάνι του άρχισε να δουλεύει βιαστικά κι ο μπάρμπα - Δημητρός προχωρούσε ολοένα. Ήτανε ζερβοχέρης. Σκύψανε όλοι ,μαζί τους κι εγώ. Μα το δρεπάνι μου φαίνεται ήταν χαλασμένο, δεν τα κατάφερνα καθόλου καλά. Το στάχυ δεν έλεγε να κοπεί. Χτυπούσα πιο πάνου, πιο κάτου, μια στιγμή η άκρη του δρεπανιού μπήχτηκε στη γης. Τίποτα.
- Ε, φώναξε ο μπάρμπα - Δημητρός, τι χασομεράς;
   Όλοι στη σειρά τους είχαν προχωρήσει. Ήθελα να φωνάξω το Γιωργή, μ' αυτός πρώτος και καλύτερος βρίσκουνταν πια αλάργα. Προσπάθησα πάλι, κάτι περισσότερο κατάφερα, μια σπιθαμή δεν προχωρούσα.
- Τι τρέχει;
Ο μπάρμπα - Δημητρός ήρτε κοντά μου.
- Τίποτα....Στόμωσε το δρεπάνι.
Με κοίταξε υποψιάρικα.
- Πρώτη φορά πιάνεις τέτοιο πράμα στο χέρι, ε;
- Εγώ; Αστειεύεσαι...
    Άρχισα να χτυπώ λυσσασμένα, την τρίτη φορά το χέρι μου πλημμύρισε αίμα.
Στάθηκα στα πόδια μου νικημένος πια, ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι στη μούρη μου.
Ο μπάρμπα - Δημητρός με χτύπησε φιλικά στον ώμο.
Μη χολοσκάς, είπε, θα μάθεις σιγά σιγά. Τρέχα να δέσεις το χέρι σου κι αύριο ξαναδοκιμάζεις. Σήμερα κουβαλάς τις θημωνιές στ' αλώνι.
- Άντε, παράτα τα, λέει, δε μπορείς να κάνεις τίποτα σήμερα.
Ήτανε καλός.

Αντώνης Βουσβούνης, Γαλάζιες Ώρες, Γαλαξίας - Ερμείας, 1983. (Απόσπασμα)

Πηγή http://ofisofi.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html

Για τη θέα (Χριστίνα Καραντώνη)

Κάποτε κάστρο

Ερείπιο τώρα

Τι να αλώσεις

όλα ανοιχτά

Μπες για την θέα

Αν βέβαια αντέχεις

της αποσύνθεσης

την αποφορά

Χριστίνα Καραντώνη

Σε κλοιό σώματος

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

ILLusion II

  Φώτισε την δική της πλευρά για να κρατήσει ζωντανή την ψευδαίσθηση της παρουσίας της……


Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Τελικά (Χριστίνα Καραντώνη)

Και όμως

Τολμήσαμε τελικά

Ανοίξαμε τέρμα τον φωτοφράχτη

Καίγοντας από χέρι

Σύμπαντα τα λευκά

Ποιητική Συλλογή:  Σε κλοιό σώματος

Εκδόσεις του Φοίνικα

Αθήνα 2016

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Χαϊκού [64] (Γάββαρης Γιώργος)

Η αρμονία

Είναι θέμα γωνίας

Παραδέξου το

     Χωματόσποροι, Πνευματική Εστία Σπάρτης, 2015

   Πηγή:  http://poets.gr/el/poihtes/gavvaris-giorgos/947-64

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Το Κορμί και το σαράκι -Μικρά Ποιήματα- (Ντίνος Χριστιανόπουλος )

Σα δάσος από όνειρα η μοναξιά μου

και συ περιπλανιέσαι στα δέντρα μου

μήτε τα πουλιά μου σε ξεμυάλισαν

μήτε το θρόισμα των φύλλων μου σε συγκινεί

τσαλαπατάς τα λουλούδια μου

και κοιτάς να φύγεις

τι καλά να’ ταν αδιάβατες οι λόχμες μου

τι καλά να χανόσουν στο δάσος μου

Ντίνος Χριστιανόπουλος 

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

Η άδεια θέση κ’ η σιωπή.....

     .......στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο......

Μαρία Πολυδούρη, «Ένα βράδυ στο σταθμό»  / Απόσπασμα

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα

ΜΙΑ ΠΟΛΗ (Σωτήρης Παστάκας)

Μια πόλη φιλική

με ποτάμι και γέφυρες,

λεύκες πλατιές,

πυκνές ομίχλες,

μεγάλα καφενεία

μικρά τσιπουράδικα,

οτέλ με αυτοκρατορικά κρεβάτια

για τα παράνομα ζευγάρια,

δρόμους, δρόμους να τρέχουν

οι διαδηλωτές και οι κουκουλοφόροι.

Φωνάζουν αλλά δεν τους ακούω,

δεν τους ακούτε,

δεν τους ακούνε στις Βρυξέλλες.

Περνάνε οι διαδηλωτές

με τα ταμπούρλα,

τις σημαίες

βουβό πλάνο του Αγγελόπουλου,

σε μια κωφάλαλη πόλη.

Από την Ποιητική Συλλογή "Αλτσχάιμερ αρχόμενο"

Πηγή  http://ppirinas.blogspot.gr/2017/06/blog-post_18.html

"Ετούτος είναι ο τόπος της ζωγραφικής" Μάτση Χατζηλαζάρου

Ετούτος είναι ο τόπος της ζωγραφικής

ετούτος είναι ο τόπος της ποίησης

Τα δέντρα το χειμώνα είναι γυμνά από τα φύλλα τους, μ’ από κάθε κλαρί όλων των δέντρων στους μεγάλους δρόμους και στα σοκάκια (στους μικρούς) και στις πλατείες φυτρώνει μια ρεμβαστική

ποίηση χλωρή, αν και είναι τόσο κρύος ο χειμώνας

Τα σπίτια είναι μαυρισμένα απ’ όλες τις σκιές

Με κυνηγάει ο τόπος μου

Με κυνηγάει ο τόπος μου

εδώ

στην πόλη της ζωγραφικής

εδώ, που τον χειμώνα

από κάθε κλαρί δέντρου στη λεωφόρο, στα δρομάκια, στις πλατείες

φυτρώνει μια ποίηση λίγο ρεμβαστική

εδώ που οι πέτρες

είναι κλήματα

τα τσαμπιά τα είδα

Μα εμένα με κυνηγάει ο τόπος μου

εμένα που δεν ξέρω ν’ αγκαλιάσω

με κυνηγάει το παιδί

εκείνο που θα ’πρεπε να ’χα γεννήσει

αντί να κρύβουμαι ξεφεύγοντας μες σε τίποτε ράφια μαγαζιού, 

ή μες στον Proust και τις aubépines

ίσως να με κυνηγάνε μάλιστα δυο τρία παιδιά

εμένα με κυνηγάει ο Διόνυσος

και στην Ελλάδα μια φορά

λίγο έλειψε να με πιάσει, στη Βάρκιζα

μα ποτέ δεν μπόρεσα να σταθώ

να πω − να με εδώ θέλω να με πάρεις

τον γυμνό εαυτό μου

είμαι ένα ράφι γωνιακό

ό,τι και ν’ ακουμπήσεις απάνω μου

πέφτει

Άνοιξη Παρίσι



[Σημείωση: Το άτιτλο αυτό ποίημα, γραμμένο σε δύο σελίδες κόλλας αναφοράς, με χρονική και τοπική ένδειξη γραφής Άνοιξη Παρίσι, είναι το πρώτο χρονικά από τα ποιήματα που η Μάτση Χατζηλαζάρου έγραψε μετά την εγκατάστασή της στο Παρίσι και διασώζονται στο αρχείο της. Απηχεί σκέψεις και συναισθήματα που η Μάτση θέτει και στα πρώτα της γράμματα προς τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Το χειμωνιάτικο φυσικό τοπίο του Παρισιού, η ζωγραφική τέχνη, η σχέση της με τον τόπο καταγωγής της. Μάλιστα σε μια πρώτη εκδοχή, την οποία έχει σβήσει και διορθώσει, ο στίχος Με κυνηγάει ο τόπος μου ήταν Με κυνηγάει το Ρωμέικο. Στο ποίημα αυτό η Μάτση αναφέρεται και στην απουσία τεκνοποιίας την οποία αντιμετωπίζει ξεφεύγοντας και κρυβόμενη στην τέχνη. Η τραγική διαπίστωση των τελευταίων στίχων σχετίζεται με το σαράκι και τις απελπισίες για τις οποίες κάνει λόγο στα πρώτα της γράμματα: είμαι ένα ράφι γωνιακό / ό,τι και ν’ ακουμπήσεις απάνω μου / πέφτει.]

Πηγή http://ppirinas.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html

Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα......

Η Πόλις Κ.Π. Καβάφης
Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα..

«Αυπνοι». / Βάκρινος Μιχάλης

Όταν ξαπλώσαμε πρώτη φορά μαζί

κανείς δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι δυστυχώς.

Κάθε που βάραιναν τα βλέφαρα

ο ένας σκούνταγε τον άλλο

και τον ρωτούσε αν είναι ακόμα ζωντανός. 

Είχαμε φοβηθεί καθώς,

ότι αγαπούσαμε σκοτώναμε συνήθως.

Και έτσι κοιμάται ,

ο ένας απ’τον άλλο χωριστά.

Πηγή:  http://dimitriosgogas.blogspot.gr/2017/05/2016.html

«Νούς νεκρός εν τη γενέσει του» / Ποιητική Συλλογή του Μιχάλη Βάκρινου / Εκδόσεις Διάνυσμα 2016

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα..

Μονόλογος ( Μ.Βάκρινος )

Μην με ρωτάς ποτέ γιατί δεν φώναξα,

ούτως η άλλως λίγοι αυτοί που θέλαν να ακούσουν.

Εσύ απλά, ειλικρινά

κράτα μακριά τον θόρυβο της γης

και δάκρυσε μπροστά στον ψίθυρο μου.

Αν ο λυγμός που αντάμωσες στο βλέμμα μου

έσπαγε το αύριο το γυάλινο,

θα ένιωθες τρόπους που τα τόσα θρύψαλα

σχημάτισαν πάλι το ανεκπλήρωτο.

Ως τελευταίες σταγόνες, μνήμες θα κυλούν.

Θα μετανιώνω που δεν έμαθα στα συναισθήματα μου

προφορά,

να αποκτούν και εκείνα μια υπόσταση

έξω απ΄την ασφυξία της λογικής μου.

Και ξέρεις κάτι;

Απλά βαρέθηκα…

(νομίζω βέβαια στο έχω ξαναπεί).

Να αποξηραίνω την ανάμνηση

λες και εκβιάζοντας το φως απ΄τις στιγμές

θα μένουν ζωντανές να με σκεπάζουν.

Και τρέμει παίζοντας η φλόγα της ελπίδας μου

μάταια περιμένοντας να ανθίσει.

Μ.Βάκρινος - Νους νεκρός εν τη γενέσει του, 2016, Διάνυσμα
Πηγή - http://dimitriosgogas.blogspot.gr/

Please, click on Photo to Enlarge and see the real colors / Πατήστε πάνω στην εικόνα για να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος και με τα σωστά χρώματα..

Αν έχει λιακάδα….

………. θα απλώσουμε 

τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα 

και θα μπαλώσουμε τις τρύπες 

που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα….

Αλκυόνη Παπαδάκη (Απόσπασμα:  Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;)