Friday, May 31, 2013

Ηλιόγερμα στην πέτρα


Πέτρα Βουβή ( Στίχοι: Γιώργος Σταυρακάκης)

Πέτρα βουβή στο βορεινό πως νταγιαντίζεις πε μου
το ξεροβόρι του χιονιά, την όργητα τ' ανέμου.

Κι οι πέτρες δεν την έχουνε την τόση αμοναξά μου
γιατί είδα μια κι είχε αγκαλιά τη ρίζα τ' ασφεντάμου





Η πόλη που ζω (Αλαβέρα Ρούλα)



Αυτή η πολιτεία καλλιεργεί τη μοναξιά μου
Επιβάλλει το βήμα μου να' ναι πίσω
Εξαναγκάζει την καρδιά
Αυτή η πόλη γίνεται χώρα μοναδική
με τα καλντερίμια, τις γραμμές των τραμ
τους στρατιώτες της στα φυλάκια
Αυτή η χώρα μου μ' εξαγοράζει

Κρύβομαι ανάμεσα σε σοκάκια
Λένε πως η μοναξιά
ζει με τους πεθαμένους
πως τα σπίτια που περιτριγυρίζονται
με κάγκελα, είναι σπίτια νεκρών.
Όνειρα με φωταγωγημένες εκκλησίες
και φρούτα παράκαιρα.

Τα πόδια εξακολουθούν να βαδίζουν

(Αλαβέρα Ρούλα)

Πάρε και εσύ ένα......


..........για το μικρο παιδί που κρύβεις μέσα σου !

Friday, May 24, 2013

Υπογραφή? Εγώ ο χρόνος, ο αμείλικτος!


Σύντομα (Παπαδόπουλος Θεοχάρης)


Σύντομα θα πιάσουμε λιμάνι.
Δεν θα βλέπουμε μόνο θάλασσα,
δεν θα μας φοβίζει ο ουρανός,
δεν θα μας τρομάζουν οι φορτούνες.
Σύντομα θα πιάσουμε λιμάνι,
η ψυχή απάγκιο θα βρει.


Σύντομα   (Παπαδόπουλος Θεοχάρης)

Saturday, May 11, 2013

Το Βράδυ, θα ανάψω και πάλι...


Στην νέα της ζωή, ανάμεσα στα χρώματα


Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός ,αν κρίνεις απ'τα σύννεφα. ( Ελύτης Οδυσσέας)


Στο απάνεμο...



Αρμύρα και Χώμα


Ονειρική Φύση


Thursday, May 9, 2013

Μέρα Μαγιού


feeling blue


Anonimo XIV sec: Trionfo della Morte (Νίκος Καββαδίας, «Βάρδια»)



Πάρε με από το χέρι να μου δείξεις τον κόσμο. Ο μεγάλος χάρτης σκισμένος. Η γεωγραφία χαμένη ανάμεσα σε άχρηστα βιβλία. Ο εξάντας δίχως φακούς. Τους βγάλαμε για ν' ανάψουμε τσιγάρα. Σπασμένο το παλινώριο. Η ρίγλα ζαβωμένη. Το βελόνι της πυξίδας τρελάθηκε και τρεκλίζει. Την μπαρκέτα την έκοψε κυνηγός, μπορεί και σκυλόψαρο. Μετζαρόλι, μα ο άμμος δε βολεί να περάσει. Ας μετρήσουμε τον ήλιο με τα δάχτυλα. Ποιον απ' όλους;



-Λίγη γαλέτα;
-Πάρε... Γιατί φτύνεις;
-Νερό.
-Σώθηκε.
-Είπες πως για μένα θ' ανοίξεις τη φλέβα σου.
-Δες. Την άνοιξα. Δεν τρέχει στάλα. [...] Φυσάει. Είναι κόντρα. Αλαργεύουμε.
Βρέχει. Πιες. Κοιμήσου, θα σε φυλάω.
-Κοιμάμαι. Είναι καιρός που κοιμάμαι.
-Τι ωραία που είναι τα μαλλιά σου. ασε με να τα καθαρίσω από το αλάτι.
-Όχι.
-Γιατί γλιστράς από τα χέρια μου; Πού είσαι; Έχω καινούρια tattoo να σου δείξω.
Μην ξυπνάς... Έτσι όπως είσαι θα σε βάλω φιγούρα σε πλώρη... Κοριτσάκι. Πιάσε με
απ' το χέρι να μου δείξεις τον κόσμο.
-Δεν έχω χέρι. Δεν υπάρχει κόσμος...

(Νίκος Καββαδίας, «Βάρδια»)

Απ' το Χωριό (για αυτούς που δεν το έζησαν)





Wednesday, May 8, 2013

Γιώργος Σεφέρης, «Σκουριά και Aρμύρα»


«Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Yποταχθήκαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Aγαπήσαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας.
Tώρα που δεν έχουμε πια τίποτα»


Γιώργος Σεφέρης, «Σκουριά και Aρμύρα»