Έρχονται και
φεύγουν οι άνθρωποι παρέα με τα γεγονότα τους. Αγκαλιά με όλα όσα έσπειραν στον
δρόμο σου, αφήνοντας τα χνάρια τους επάνω στην ψυχή σου. Έρχονται και φεύγουν
οι άνθρωποι μαζί με ό,τι δημιούργησαν, μαζί με εκείνο που δεν μπόρεσαν όσο κι
αν ήθελαν να σώσουν.
Έρχονται και
φεύγουν οι άνθρωποι σαν σκοτεινοί και ά- πειροι διαβάτες μέσα στην εσωτερική
σου πόλη, την πόλη που τους γέννησες, τους μεγάλωσες, τους ανάθρεψες. Έρχεσαι
και φεύγεις κι εσύ, βαστώντας γερά ό,τι σου έχει απομείνει να σε θυμίζει, να
μοιάζει με αυτό που ήσουν πριν σε κάνουν αυτό που έγινες. Πριν προσαρμοστείς
στα δικά τους μέτρα, σταθμά, δεδομένα, για να συμπορευτείς με την δική τους
έλλειψη που τόσο σου έμοιαζε.
Με τον δικό
τους κόσμο που ήταν ο κόσμος σας. Με την αλήθεια σου καλά καρφωμένη στους ήχους
του μυαλού σου, με τις πληγές από τα καρφιά εκείνης της σταύρωσης που όσο κι αν
πάλεψες δεν μπόρεσες να αποτρέψεις.
Το τέλος είναι
υπόθεση οριστική. Καθοριστική. Αμετάκλητα βέβαιη. Αυτό, το τέλος της ζωής σου.
Που πριν λίγο
έμαθες πως δεν θα αργήσει στο προκαθορισμένο του πρόσκαιρου, ραντεβού.
Ευχαριστω πολυ
την Μαρία για την άδεια δημοσίευσης, το κείμενο αυτό θα περιλαμβανεται στο υπό έκδοση νέο της της βιβλίο...
Η φωτογραφια
έχει χρησιμοποιηθεί και σε παλαιότερη ανάρτηση αλλά με διαφορετική επεξεργασία.
Αφιερωμένο
εξαιρετικά σε όλους όσους πάλεψαν σε τούτη τη ζωή.......
